Losgeslagen bestuur op afstand

In het doolhof van internationale verdragen en Europese richtlijnen fungeren de bestuurders van de EU als bedenkers, waarbij het asielbeleid van ons eigen Nederland erg moeilijk, verwarrend en verschillend uitgelegd kan worden. Sliedrecht, een op het eerste gezicht rustige gemeente, wordt geconfronteerd met de roep om een asielzoekerscentrum (AZC), bedacht door een paar bestuurders op afstand van de burgers. Een kritische blik onthult de schimmige contouren van dit beleid, waarbij de lokale autoriteiten in Sliedrecht een eenzijdige route lijken te bewandelen.

Het startschot voor de discussie over asielzoekerscentra wordt gegeven door de EU, die haar asielbeleid baseert op het Vluchtelingenverdrag van 1951. De EU stelt dat het doel is om “iedere onderdaan van een derde land die internationale bescherming nodig heeft in een van de lidstaten een passende status te verlenen.” De vaagheid van deze definitie laat veel ruimte voor interpretatie, waardoor onze gemeentes de vrijheid hebben zelf te bedenken hoe ze dat willen doen.

Dit gebrek aan uniformiteit binnen de EU resulteert in een aanzienlijke variatie in het aantal verleende asielaanvragen. De bestuurders in de Nederlandse Eerste en Tweede Kamer streven naar een vooraanstaande positie binnen deze Europese afspraken, pleitend voor een genereuzer toekenningsbeleid voor asiel statussen. Wat de asielaanvragers opvatten van: kom maar binnen met je knecht! Hetgeen ons lokale beleid in Sliedrecht onder druk zet.

Zeer verontrustend vindt Slydregt.nu het eenzijdige optreden van de bestuurders in het college van B&W in Sliedrecht, die zonder ook maar een beetje rekening houdend met de mening van hun burgers (lees kiezers) solliciteren naar een AZC. Dit roept vragen op over de democratische principes van ons college. Het negeren van betrokken inwoners getuigt van gebrek aan transparantie en medezeggenschap van de burger van Sliedrecht.

Inmiddels tracht Den Haag de gevolgen van de vele asielzoekers te bestrijden zonder de oorzaken aan te pakken en introduceert een spreidingswet. Gemeenten worden verplicht naar evenredigheid asielzoekers op te nemen, met het doel het aantal per gemeente te verminderen. Sommige gemeenten weigeren dit, waarbij Sliedrecht opvalt door vrijwillig meer dan naar evenredigheid asielzoekers op te nemen, wat wijst op een mogelijke asielindustrie. De vraag bij Slydregt.nu en een groot deel van onze burgers, rijst of dit geen ongeremde geldzucht is in plaats van kerkelijke en menselijke barmhartigheid. Uiteindelijk betalen de ongehoorde inwoners het gelag van de bestuurders op afstand in de EU, Nederland en hun eigen gemeente. Over democratie gesproken.

Gert Jongeneel

Burgerraadslid Slydregt.NU