Raadspraat - Groeipijn

Dinsdagavond was in De Lockhorst de langverwachte bijeenkomst waarin het voorlopige plan voor een verkeersverbinding naar Sliedrecht Noord werd gepresenteerd. Vooraf was er voor de gemeenteraad gelegenheid om in een informele sfeer te spreken met de betrokken omwonenden en verenigingen om te horen wat zij ervan vinden en hoe zij het proces tot nu toe hebben ervaren.

Omdat onze fractie weer aan de beurt was voor de wekelijkse Raadspraat leek het me een goed idee deze beeldvormende vergadering als onderwerp te kiezen. Ook had ik me voorgenomen om het nu eens geen strijd tegen de deadline op woensdagmorgen te laten worden. Daarom maakte ik dinsdagmorgen een inschatting van hoe de avond waarschijnlijk zou verlopen en begon ik te schrijven. Achteraf zou ik altijd nog kleine correcties kunnen uitvoeren, als dat nodig was. Ik had ook al een pakkende titel bedacht: Groeipijn. Dit als verwijzing naar de kadernota Koers 2030, Groei en ontwikkeling. 

Het toetsenbord van mijn laptopje rammelde naar hartenlust en de zinnen flitsten over het scherm. Eerst een stukje voorgeschiedenis en daarna een beleefde sneer naar een partij die ik op een inconsequentie meende te betrappen. Ook kon ik de verleiding niet weerstaan om populisme te verbinden met het trappen in een hondendrol, om aan te geven dat dit inmiddels tot de kleine ergernissen des levens behoort waarmee ik maar moet leren leven. Nog even een veilige open deur intrappen in de slotzin en m’n stuksie was weer klaar.

Tevreden mailde ik de tekst rond binnen de fractie. Officieel om te vragen of ze nog opmerkingen hadden, maar stiekem natuurlijk om het applaus in ontvangst te nemen.

De beeldvormende vergadering verliep anders dan ik vooraf had ingeschat. Ook viel de lauwe reactie van mijn fractiegenoten op, waarin ze mij in voorzichtig gekozen bewoordingen probeerden duidelijk te maken dat ze het eigenlijk helemaal niks vonden. In mijn hoofd brokkelde de column al af tot de titel en de nietszeggende slotzin, bij elkaar 48 tekens inclusief spaties.

Wat nu te doen? Met die  48 tekens hoefde ik niet aan te komen bij Marjanne-van-Het-Kompas. Mailen dat een plotseling opkomende buikgriep de macht over mijn darmen had overgenomen en het daarom niet verantwoord was om achter een laptop plaats te nemen? Uitgesloten. Dat gelooft ze nooit, en bovendien is het niet waar.

Dus heb ik een ander onderwerp voor deze column bedacht. Alleen zijn de 2400 tekens nu op en is de deadline bijna verstreken. 

Daarover dan maar de volgende keer!    

Ben van der Plas, PvdA Sliedrecht