Column Echt Sliedrechts: Mooier

Op dit moment ben ik op vakantie in het mooie Zeist. Vanwege de temperatuur stonden we ondanks de vakantie toch op tijd op om de honden uit te laten. Zij moeten hun energie kwijt en later op de dag was het te warm. Zo kwamen we terecht in een mooi natuurgebied met Schotse Hooglanders, gras, water en zand, een Walhalla voor de honden. Onze wandeling startte op een strandje waar een blauwe AH plastic zak stond gevuld met verpakkingen met van alles wat je zo op een dag eet en drinkt. Wel alles bij elkaar gehouden, maar niet meegenomen naar de container die bij de parkeerplaats staan. 

Verderop zag ik een bronwater fles liggen en omdat ik ‘verbeter de wereld begin bij jezelf’ wel een mooi motto vind heb ik de zak opgepakt en de fles meegenomen. En verder alles wat we tegen kwamen, behalve een opengescheurde condoomverpakking, het moest allemaal met mijn blote handen, die heb ik laten liggen. Ik vond onder andere een sok, een groot stuk witte stof die in de bomen hing, diverse bierdopjes bij elkaar, nou ja, teveel om op te noemen. Als je het eenmaal gezien hebt dan kun je het niet meer niet zien. Aan het einde van de wandeling zat de tas bomvol en heb ik alles in een container gegooid (behalve het statiegeld, daar kon ik weer een ijsje van kopen.) Dit klinkt nou misschien als ‘kijk mij eens deugen’, maar zo is het helemaal niet bedoeld. Je vindt mij regelmatig wild plassend in de natuur, ook niet netjes, (ik zou niet weten hoe ik dat anders moet doen). Maar het zakdoekje wat ik dan gebruik draai ik om en neem ik mee om thuis weg te gooien.

Ook in Sliedrecht op de Singel, waar om de paar meter prullenbakken staan, ligt er vaak net zoveel troep naast dan in de vuilnisbakken. Blikjes, verpakkingen van eten, poepzakjes met inhoud, noem het maar op. Zo zonde! Want het is er juist zo heerlijk. Het slingerende paadje, het uitzicht op de rivier, de prachtige oude platanen. En het is bijna evenveel moeite om het erin te gooien dan ernaast.

Als iedereen zijn eigen zooi opruimt dan zou de wereld er een klein stukje mooier uitzien.

Waar ik dan weer wel blij van word, op diezelfde singel bij ‘het paarse huis’, zijn de met vers water gevulde hondenbakjes die er elke dag staan. Ik krijg er altijd een glimlach van op mijn gezicht, hoewel mijn honden er nog nooit een slok van genomen hebben, want die hebben liever wat te vreten. Ook dat is de wereld -in mijn ogen- een stukje mooier maken.Zo simpel kan het soms zijn.

Danielle Zwanink