Echt Sliedrechts - Natte ogen

De laatste tijd vliegen mijn emoties alle kanten op. De gebeurtenissen van het afgelopen jaar zijn me niet in de koude kleren gaan zitten. Ik was al een mens van hoge pieken en diepe dalen. Tel daar de menopauze bij op, vermenigvuldig dit met een hooggevoelig karakter, bestrooi dit met een flink temperament en gooi dit in een snelkookpan. Dan heb je hebt zo ongeveer mijn gemoedstoestand.

Ik heb ook het idee dat ik alles veel intenser voel. Vroeger huilde ik nooit bij een film en vond ik het zelfs leuk om te lachen als mijn zusje dat wel deed. Ik herinner me nog een situatie waarin we een film zaten te kijken en ik ineens mijn zus hoorde snikken. Ik was toen de irritante zus die het niet kon laten om haar daarmee te pesten. Dat is nu wel anders, ik schiet al vol bij een reclame voor maandverband. Aan de andere kant kan ik ook ineens over mijn theewater zijn als er iets kleins gebeurt. Ik zie soms geen muggen, maar louter olifanten.

Een poosje geleden was er op mijn werk in zorgcentrum Overslydrecht een hele leuke activiteit, Drumble dance. Dat is met stokjes drummen op een skippybal op het ritme van de (herkenbare) muziek. De mensen waren eerst nog wat onwennig maar al snel kregen ze de smaak te pakken. Soms met wat hulp, maar vaak ook alleen. Een mevrouw die met eerst haar ogen dicht zat deed haar ogen open en ging mee drummen op het ritme. Een meneer zat heerlijk op de maat mee te zingen en te drummen, steeds enthousiaster en harder. En ineens gebeurde het, ik schoot vol. Dit was zo puur en zo leuk om te zien dat mijn ogen ineens vol water stonden. En meteen sloeg ook de schaamte toe, “doe normaal Daan! Het is geen familie van je” en probeerde ik het snel weg te knipperen, keek ik naar beneden en dacht ik snel aan iets anders.

In de pauze vertelde ik een collega beschaamd over mijn emotionele incontinentie maar zij reageerde heel anders als ik gedacht had. Zij vond het juist mooi en oprecht dat ik dat zo voelde en ineens bekeek ik het ook met andere ogen. Ze had gelijk, ik hoef me niet te schamen voor mijn emoties.

Bij deze alsnog mijn nederige excuses voor mijn middelste zus. “Miranda, sorry, ik had je toen niet uit moeten lachen en ik zal het ook nooit meer doen”. Dus als je me bij het stoplicht ziet staan met natte ogen, misschien is er wel een prachtige lucht te zien in de verte. Ik kan het niet tegenhouden.

Daniëlle Zwanink - Muilwijk