Echt Sliedrechts - Herinneringen

Vanochtend heb ik weer mijn vaste rondje langs de Merwede gelopen. Zo’n twee of drie keer per week maak ik die wandeling. Het valt me dan op wat de omgeving met je doet. Ik vind het heerlijk om de wilde ganzen te zien en te horen. Er vaart altijd wel een schip voorbij. Ik lees dan altijd of er een naam op staat en denk daar dan over na. De ganzen en de bomen herinneren me aan de seizoenen. De rivier doet me denken aan de verbinding tussen Sliedrecht en de rest van de wereld. En dan zijn er allerlei huizen die herinneringen oproepen aan gesprekken die ik achter de voordeur heb gehad. Datzelfde heb ik als ik in de auto onderweg ben. Talloze plaatsen die even zo vele gebeurtenissen oproepen. Je kunt via Google Maps allerlei plaatsen bezoeken. Maar dat kan met je brein nog veel geraffineerder. Wonderlijk eigenlijk. Ik loop op de singel en denk aan wat Daniëlle vorige week vertelde over haar hond. Dat moet dus hier ergens gebeurd zijn, denk ik dan. Het moedigt me aan om netjes op het klinkerpaadje te blijven.

Herinneringen. Waar is wat gebeurd? Tijden die aan plaatsen gebonden zijn. Mijn meeste jeugdherinneringen spelen zich af in Voorthuizen waar ik ben opgegroeid. Ik herinner me dat ik bij een vriendje was blijven spelen en de tijd vergeten was. M’n moeder kwam me halen en was bezorgd en ook een beetje boos, maar toch opgelucht dat ik weer terecht was. Dat ik als kind mocht overblijven op school als m’n moeder een dagje naar haar eigen moeder ging. Ik kan de plek aanwijzen waar ik ooit met andere opgeschoten jongens bij een brand stond te kijken. En zo hebben veel plaatsen herinneringen. Mooi toch? Dat je dus in je geheugen terug kunt gaan naar gebeurtenissen die zich op een bepaalde plaats hebben afgespeeld. Hoewel voor veel mensen herinneringen niet altijd leuk zijn. Integendeel.

Heel vaag herinner ik me nog de kleuterschool. Ik was een van de weinige kinderen die toen al kon lezen. Dat kwam doordat mijn drie oudere broers het leuk vonden om hun kleine broertje van alles te leren (en soms ook van alles wijs te maken). Op 7 december 2022 heb ik daarmee nog de Barneveldse Krant gehaald. Juffrouw Conny, mijn oude kleuterjuf, haalt daar herinneringen op aan haar allereerste klas. Ze vertelt: ‘Geert van Dijk kon toen al lezen. Op een gegeven moment hoorde ik hem uit de kinderbijbel lezen, dat was toch wel heel uniek’. Grappig nietwaar? Jong geleerd, oud gedaan. Ik ben blij dat ik vanochtend ben gaan lopen. Daardoor heb ik toch een column voor de krant. (Bijna had ik ‘stukje’ gezegd, maar net op tijd herinner ik mij dat ik dat van mijn broer, die bij een krant werkt, niet mag zeggen. Zijn opmerking zat nog ergens in een laatje in mijn hoofd.)

Geert van Dijk