Gewoon op straet speule

Hoe lang zal ’t gewist weze dà je maaisies zag touwchie springe? Haosie-over doen kò je zôômor in elleke straet zien doen. Bekant aalle grietjies hadde een pop. De moeders wazze gewend veul te handwaareke met haok- en braainaelde of naaimesien en ze hadde daerdeur mêêstal wel ressies lappies en kloentjies wol en ketoen om poppekleerties te make. Hoevel jaer trug wazze d’r jongchies aan ’t slôôtjie springe? Bôômpie klimme deeje ze ok graeg. D’r wiere zôôgenaomde pistooltjies gemaokt van afvaalstuksies hout en stuksies van buisies. Ze holde mekaor achternae deur de straete en gangchies trewijl ze hard riepe: ”Pief, poef, paf!” Cowboychie doen of Indiaontjie speule was ok nogaal is aan bod. Mêêstal as ’t drôôg weer was, gonge of mosse ze buite gaon speule. In de stoepe wazze zat schuurties, hoksies, vaetebanksies en paojchies naer de tuine achter de huize. Zát mooie pleksies voor wegkruipertie of buutvrij.

Dikkels zoche de maaisies d’r vriendinnechies op en de knullechies d’r maotjies. ’Jonges bij jonges en maaisies bij maaisies’ wier d’r dan gezeed. (Een paor jaer laeter maokte ze graeg gemengde groepies voor jonges- en maaisiesvangertie.) Onvoorstelbaor is ’t dà me in onze jeugd gewoon op de straet konne speule. Tuurlijk mos ie wel-is wachte voor de groenteboer mè z’n paerd en waoge of voor de visboer mè z’n fietskar. Je kon temet in hêêl de straet of op d’n dijk hore: HAERING! FIJNE HAERING! Een jongchie, van nou twêêentachtig jaer, doet ’t nogaal is nae. Vroeger genoot ie dan as de moeders met ’n bordtie de stoep op kwamme holle naer de visboer. Tegewoordig roept ie ’t gewoon in huis as z’n vrouw een haeringksie voor ‘m meebrengt en lol dat ie dan het!

Mor we dwaole af: maaisies speulde mè mekaor as ze gonge (kaotse)balle, soms met ’n vaarsie as: Karel 1, brak z’n been, enz. Bij ’t touwchie springe wier soms ok gezonge of geteld. Wà me nou inêêns te binne schiet? In spin, de bocht gaot in! Uit spuit, de bocht gaot uit. Tolle wier verschillend deur jonges en maaisies gedaen. Maaisies hadde een zwêêpie bij de tol en de jonges een afgooitouw. Aalles had ’n vaste tijd. Zô hà je de tolletijd, de hinkhoktijd, de knikkertijd enz. wie dat regelde weet ‘k nie. ’t Was dan opêêns zô wijd en je deej aallemael mor wát graeg mee.

Opvaallend is wel dà me aamel wà kenne verhaole over onze jonge jaere. Dà gunne we ok de jeugd van nou voor laeter echt van harte. Die hebben ’t dan over computerties, tillefoontjies, scooterties en steppies. Wij hebbe ’t nou gehad over zô ‘n 60/70 jaer geleeje. Dan leve hullie in 2080. Nêênt, daer mò ‘k nie aan denke! Jullie ok nie?

Korrie Lissenburg