Marjanne Dijkstra
Marjanne Dijkstra Richard van Hoek Fotografie

Echt Sliedrechts - Winter des Doods

17 januari 2024 om 15:16 Column Echt Sliedrechts

Hij werd woensdag verwacht, de winter des doods. Het is inmiddels 13.44 uur, over een minuut moet de krant naar de drukker, en ik zie nog slechts een klein laagje sneeuw op de daken tegenover de plek waar ik zit te werken. Het lijkt allemaal nogal mee te vallen, ondanks mijn persoonlijke voorkeur voor minimaal twintig centimeter sneeuw en zon in plaats van regen en een grauwe lucht. 

Sowieso zijn we in Nederland niet zo goed ingeregeld op sneeuw. Het liep dinsdagochtend al uit de hand. Terwijl het grasveld voor het Sliedrechtse raadhuis met slechts een dun laagje sneeuw was bedekt, liep heel Nederland vast. Meer dan duizend kilometer file meldde de ANWB en bij de Nederlandse Spoorwegen vielen treinen uit door wisselstoringen die te maken hadden met het weer. Ik heb wel eens filmpjes van treinen in ‘deep down’ Rusland gezien die uitgerust waren met een soort sneeuwschuivers. Meters sneeuw werden weggeploegd en die trein rééd, maar als er in Nederland anderhalve centimeter sneeuw valt, ligt het hele land plat. 

Dat we in Nederland niet zoveel gewend zijn, bleek dinsdagochtend ook uit de reactie van mijn zoon van bijna 11. ,,Wauw, er ligt echt bízar veel sneeuw!”, riep hij enthousiast toen hij het rolgordijn voor zijn slaapkamerraam oprolde. Ik keek even om te zien of ik na schooltijd mijn sneeuwpopmaakskills uit de kast moest halen, maar dat bleek - helaas - tegen te vallen. Slechts een flinterdun laagje witte poedersneeuw lag er op straat, ik kon er nog niet eens een halve sneeuwbal mee maken, laat staan dat ik wist of ik genoeg fatsoenlijke handschoenen had voor de koude handen van heel mijn kinderschare.

De sneeuw bracht ook hier in huis wat logistieke zaken met zich mee. De jongste was ziek en zo sloot ik dinsdag niet aan in de file naar kantoor, maar werkte ik thuis. Mijn eega laat zich ook niet tegenhouden door tien sneeuwvlokken en reed wel naar zijn werk. Omdat wij door een verhuizing verder van school weg wonen, brengen we de jongste twee meestal met de auto. Zo ook dinsdagochtend. De puber van bijna 13 draaide zich daar handig in, net als maandag. ,,Maar pap, als je toch de jongens wegbrengt, kun je mij dan ook even brengen? Het is zo koud en hartstikke glad.” Ik herhaal: tien sneeuwvlokken en slechts 1,3 kilometer enkele reis. 

Van diezelfde fietsangst was ‘s middags niets meer te merken. ,,Hee mam, wij gaan even naar het winkelcentrum hoor. Nee joh, dat is helemaal niet glad.” Ik dacht even aan haar woorden van die ochtend. Het is maar waar je prioriteiten liggen...

Marjanne Dijkstra

Marjanne Dijkstra

advertentie
advertentie