Nieuwe Nederlanders - ‘Elke dag paar uur gebombardeerd’

SLIEDRECHT Integratie van nieuwe Nederlanders is waar dominee Gerard Vrooland zich met hart en ziel voor inzet. In de komende maanden vertelt hij maandelijks een verhaal uit de praktijk.

door Gerard Vrooland

Toen ik Abdo Htyb voor het eerst ontmoette, toonde hij mij foto’s van het land dat hij ontvlucht had. Ik schrok. De foto’s lieten zien hoe president Assad grote delen van Syrië had veranderd in puinhopen. Ik moest direct denken aan wat wij elke dag op de tv zien. Dezelfde puinhopen, maar niet van Syrië. Dat is Gaza; platgegooid door bommen. ,,Abdo, weet jij waarom wij wel de puinhopen van Gaza zien en er nooit aandacht is voor Syrië?” Hij schudde zijn hoofd. ,,Nee, ik begrijp het niet. Dat moeten de media toch ook laten zien.” 

Hij vertelde dat hij heel blij is dat hij in Nederland ongestoord kan eten. ,,Waarom” vroeg ik. ,,In mijn geboorteplaats, Idlib, was er steeds spanning als ik at. Plotseling konden de vliegtuigen komen. Kinderen huilden als ze weer vliegtuigen hoorden. Ze zagen lijken liggen. Mijn jongste broertje kan in Nederland veilig spelen, maar als hij een vliegtuig hoort, wordt hij geel en grauw van angst.” Volgens Abdo zijn er 10 miljoen Syriërs gevlucht voor Assad. Hij schat dat er meer dan een half miljoen doden zijn gevallen. Een kleine half miljoen is gearresteerd. Idlib is een belangrijke stad in Syrië. ,,Waarom heeft Assad die stad gebombardeerd?” 

Abdo begon over zijn jeugd, toen hij daar heerlijk leefde met zijn ouders. ,,Totdat plotseling vreemde soldaten kwamen die tegen Assad streden. Wij wilden niet vechten, maar vanaf toen werden we wel gebombardeerd. Ons huis is twee keer getroffen. We moesten daar weg. Omdat ik de oudste zoon ben, ging ik het eerst naar Turkije. Mijn vader bleef in Idlib om voor de familie te zorgen. ” Ik vroeg hoe oud hij toen was. ,,Zestien. In Turkije heb ik hard gewerkt om geld te verdienen. Na twee jaar kon de familie naar Turkije komen. Het was echt moeilijk in Turkije, want we moesten alles speciaal aanvragen en konden ons niet vrij bewegen.” Na drie jaar ging zijn vader vooruit naar Nederland. Daar kon hij gezinshereniging aanvragen. Al met al heeft Abdo zeven jaar in Turkije geleefd. Hij leerde intussen het bakkersvak. 

Nu, in Nederland kan hij nu de lekkerste dingen maken voor de bakkerij waarin hij werkt. Vaak wordt de vraag gesteld waarom hij niet in Turkije is gebleven. ,,Er zijn ongeveer 4 miljoen Syriërs in Turkije. Veel Turken zijn aardig, maar er zijn ook Turken die ons als ongewilde vreemdelingen zien. We kunnen daar geen identiteitspapieren krijgen, dus blijft het daar moeilijk om je te ontwikkelen. Hier in Nederland is vrijheid en veiligheid. We kunnen naar school gaan en ons ontplooien. Nederlanders zijn gelukkig aardig. Maar ik mis wel mijn eigen cultuur. Alles is weg in mijn geboorteplaats.” Ik begreep niet waarom zij zich niet in Turkije konden ontplooien. ,,Daar wonen toch moslims. Moslims moeten toch zorgen voor moslims. Ben je niet boos op Allah dat het allemaal zo moeilijk was?” Abdo zei: ,,Nee, ik ben niet boos. Het was een test van Allah, daarom ben ik niet boos.” 

De verschillen tussen christenen en moslims blijven mij boeien. Bel 06 30474312 als je met ons mee wilt doen in onze gesprekken.