Echt Sliedrechts - Zomerpuzzel

De eerste vakantiefoto’s vliegen me om de oren. Een vriendin zit met haar kinderen in Denemarken, mijn ouders genieten van Frankrijk en op sociale media trekken Texel, Normandië en de Achterhoek voorbij. En ik? Ik klap de laptop open. Er wachten een artikel, een column en wat afspraken. Ook in de zomervakantie moet de krant gevuld worden.

Ondertussen is het twee weken voor de zomervakantie van mijn jongste zoon die de laatste worsteling met groep 6 heeft. Niet dat school zelf nu zo ingewikkeld is, maar voor iemand die niet per definitie van school houdt, is het natuurlijk een crime dat je grote broer en zus al twee weken vóór jou vrij zijn. Het inmiddels vaste ‘ik heb geen zin om naar school te gaan’, is veranderd in een nog harder protest over hoe niet eerlijk het is dat hij nog twee weken langer naar school moet en zij dan ook nog later naar school mogen dan hij. De les dat het leven niet eerlijk ís, werd niet per se gewaardeerd.

Aan de andere kant hebben we twee pubers. Eén in vwo 1 met een grote kans op overgaan én - zijn grote wens - op het vwo blijven en één in mavo 3, die nog hoop had toen ik de bui al zag hangen en die het nu zelf ook somberder gaat inzien. Elke dag druppelen er cijfers binnen en zo hangen we een beetje tussen hoop en vrees. Niet dat iemand doodgaat van een jaartje doubleren, maar in een puberbrein voelt dat al snel als het einde van de wereld.

Die pubers hebben nu “niets te doen”, behalve hun geliefde schermen. Hoewel de oudste ook wat werkt, maar de rest is “saai”. Voor dat saaie heeft deze moeder een groot klusjesschema dat bestaat uit de vaatwasser uitruimen, de hond uitlaten, stofzuigen en een wasje vouwen. Tot er een op het lumineuze idee kwam om naar zwembad De Lockhorst te gaan - in Dordrecht was het enige buitenbad tot vorig weekend dicht en is het binnenbad “echt skeer” - en of ik ze dan wél even kon brengen tussen het werken door. Dus combineerde ik het met een paar boodschappen, een kop koffie en een foto maken voor de krant. Dan voelt zo’n taxirit toch iets minder als een taxirit.

Zo bedacht ik dat vakantievieren met twee pubers en een bijna puber toch ook wel weer anders is dan toen ze zo klein waren. Niet dat ik ze elke dag moest vermaken, maar de dagen dat mijn man en ik werkten, was er toch altijd een soort van achtervang van een oma, een tante of de opvang. Mijn enige doel deze vakantie is om de schermtijd te beperken. Want eeuwig ‘doomscrollen’ is iets waar de gemiddelde puber goed in is. Maar in principe redden pubers zich natuurlijk prima zolang de wifi het doet, een vriend langskomt en er af en toe een ijsje in de vriezer ligt. En over een paar weken proberen we ze in Toscane ervan te overtuigen dat een middeleeuws dorp minstens zo interessant is als een scherm van zes inch. Ik houd u op de hoogte.

Marjanne Dijkstra