Echt Sliedrechts: Joop

Wat is er weer veel gebeurd in het afgelopen jaar. Ik ben verhuisd naar Papendrecht en hoewel ik het daar goed naar mijn zin heb, en ze daar hun eigen problemen hebben onder andere met regenboogzebrapaden, wil dat niet zeggen dat ik ‘los’ ben van Sliedrecht. Zo ben ik meerdere keren per week te vinden op de dijk richting Sliedrecht om naar mijn werk te gaan. Verder lees ik op social media mee en voelt het alsof ik er nog steeds woon.

Er is één grote gebeurtenis waar ik nog niet over geschreven heb omdat ik er de woorden niet voor kon vinden. Het overlijden van onze mede-columnist Joop Keesmaat. Het is stilletjes geworden in onze ‘columnisten appgroep’. We missen de appjes van ‘onze’ Joop. Hij kon als geen ander reageren met een epistel ter grootte van een column op een simpele vraag. Heerlijk om te lezen en weer op te reageren. Zijn laatste appje in de groep is van 15 april, het was uiteraard een hele lange en hij eindigde met de woorden ‘hartelijke groeten en tot ziens’. Daarna werd het stil.

Lees ook

In Memoriam - Joop Keesmaat: een vriendelijke terriër

 

De columnistenborrel waar Joop zijn huis voor open stelde is er in 2025 niet geweest. Ik heb er warme herinneringen aan. De leuke gesprekken en kleine discussies die we met elkaar hadden, alle vier zo verschillend, maar met interesse en respect voor elkaar en elkaars standpunten. Het zou het begin van een goede mop kunnen zijn. ‘Zaten een activist, een dominee, een journalist en een zorgmedewerker op een balkon….’, en gelachen hebben we. Er was genoeg waar we anders over dachten, maar we vonden elkaar wel. Niet in de laatste plaats voor Joop, de verbinder. Met een shagje in zijn mond en zijn blik op de rivier vertelde hij ons over de dingen die hem bezighielden.

Hij vertrouwde mij eens toe dat het zijn droom was om een boek uit te brengen, maar hij was er te onzeker voor. Ik zei dat hij dat met gemak zou kunnen, maar hij bleef er onzeker over, hij onderschatte zichzelf op dit vlak.

Meerdere keren per week fiets ik dus over de dijk, langs zijn mooie appartement met uitzicht op de rivier waar hij zo dol op was.

Het is er tegenwoordig altijd donker en langzaam maar zeker zie ik het huis leger worden. Elke keer weer denk ik even aan Joop. Wat een fantastisch, lieve, dappere, wijze man en strijder was hij. Hij stond voor waar hij in geloofde en probeerde te begrijpen waar hij niet in geloofde. Ik ben dankbaar dat ik hem gekend heb en zal aan hem blijven denken als ik over de dijk fiets. Dag lieve Joop. Je wordt gemist.

Daniëlle Zwanink