Echt Sliedrechts - Zeventig

Vandaag is het 70 jaar geleden, dat mijn lieve oude moedertje, in 1952 een échte liefdesbaby baarde, waarvan menig Sliedrechtse politicus zich nu nog afvraagt waar dat goed voor was?
Mijn moeder, ze wordt binnenkort 93, trouwde destijds – enigszins overhaast – met haar grote liefde Wim, onmiskenbaar mijn vader, alhoewel ik zijn voetbalkwaliteiten helaas niet genetisch geërfd heb. Tot zijn 45ste speelde hij in het eerste van VV Alblasserdam, die nog steeds een prachtige accommodatie op dezelfde plek hebben, maar dat terzijde.

Ergens in Alblasserdam, geen idee waar, moet er een hemelbed geweest zijn of een steegje of een andere donkere plek, waar ik ooit – met heel veel liefde – verwekt ben. Een échte liefdesbaby! Daar ben en blijf ik trots op, maar begin vijftiger-jaren dacht men daar heel wat anders over.
Oorlog voorbij, land in opbouw, geen geld, ook al woningnood en te dure huizen, maar uiteindelijk – op 3 juni 1952 – zag ik het levenslicht in Alblasserdam, in wat ze in Sliedrecht een ‘stoephuissie’ noemen, op de Koolsingel, wat ik – u kent me –hardnekkig met een ‘C’ blijf schrijven als Coolsingel.
Of de ‘C’ van ‘Cachet’, want een beetje extra cachet konden we in die tijd wel gebruiken.

Na een gelukkige, zorgeloze jeugd, waarin ik vrijwel altijd kreeg wat ik graag wilde, maar mij ook het verschil tussen ‘goed-en-kwaad’ werd ingepeperd, begon ik heftig te puberen. Ik werd zo’n ‘dwarse-langharige-hippie-die-alles-beter-wist’.

Met mij vele anderen, zelfs in Sliedrecht, waar ik in 1968 tegen een top-maandsalaris van 198 gulden, zo’n 90 Euro, mijn eerste baantje kreeg. Een patatje kostte toen nog een kwartje en een pakkie shag slechts 95 cent. Goede vrienden van me werkten toen bij Dupont en verdienden minimaal vier keer zoveel. Dàt wilde ik ook wel, was zelfs een beetje jaloers, maar op mijn sollicitatie bij Dupont destijds, moet nu nog antwoord komen.

Afijn,  zeventig en dat noemen ze een ‘kroonjaar’, maar alles begint inmiddels te piepen en te kraken, inclusief kunstheup, waarmee je – zonder fysieke inspectie – niet door een bewakingspoortje komt. Over overtollige haargroei in neus en oren, doch juist niet boven op mijn hoofd, zal ik het maar niet hebben, terwijl ik het woord zelf-catheterisatie ook maar niet noem in deze column. Op deze leeftijd moet ik blijven lachen om er nog een beetje aanvaardbaar uit te zien.

Oud worden? Tja, je moet je erbij neerleggen, want het is tot dusver de enige bekende manier om lang te leven. Zelfs als herinneringen zwaarder gaan wegen dan je dromen; beiden blijven overigens wel hetzelfde en ‘springlevend’!

Joop Keesmaat