Echt Sliedrechts - Aarde

Maandag 6 februari. Wat een afschuwelijke ellende in Turkije en Syrië. Tienduizenden doden. Onoverkomelijk leed dat niet in woorden te vatten is. We zien de ingrijpende beelden. Zoals van die vader die de hand van zijn dochtertje vasthoudt. Ze is dood en ligt onder het puin. We horen de verhalen van hulpverleners, van slachtoffers. Radeloosheid, angst. Kou, onzekerheid, honger, dorst, armoede. Zo veel mensen die al zo weinig hadden. Waarom dáár? Waarom uitgerekend daar, op plaatsen waar mensen het al zo vreselijk moeilijk hadden? In een gebied met vluchtelingenkampen. In Syrië, dat land dat al kapotgescheurd is door een alles verwoestende oorlog. Je zult er maar wonen en je hele familie kwijt zijn. Daar kom je nooit meer overheen, hoe oud je ook wordt. Ik denk aan Turkse en Syrische inwoners van Sliedrecht die zich zorgen maken over hun familie en vrienden. Aan mensen van wie geliefden onder de slachtoffers zijn. Bij de moskee werden spullen en geld ingezameld, wat als hartverwarmend werd ervaren. Ongetwijfeld een druppel op een gloeiende plaat, maar elke druppel is er één.

In 1992 was er in Roermond een aardbeving. Op 13 april om 3.20 uur in de nacht. Het was de zwaarste aardbeving die Nederland ooit heeft gekend. Deze had een kracht van 5,8 op de schaal van Richter. De aardbevingen bij Gaziantep hadden een kracht van 7,8 en 7,5. De schaal van Richter is een logaritmische schaal. Volgens Wikipedia betekent dit dat die van 7,8 ongeveer 900 keer zo krachtig was als die van Roermond. En dan denk je: waarom zijn wéér mensen het slachtoffer die al zo weinig hebben? Waarom niet in het welvarende Nederland? Een antwoord heb ik niet.

De aardbeving van Roermond kan ik me nog goed herinneren. Ik woonde in Apeldoorn op negen hoog en werd wakker omdat ik de aarde had voelen trillen. Direct knipte ik het licht aan. De lamp boven mijn bed, die aan een draadje uit het plafond hing, wiebelde heen en weer. Ik wist dat er iets bijzonders gebeurd was, maar ik viel snel weer in slaap. Je kon het nieuws toen nog niet volgen op een smartphone. Maar in de vroege ochtend hoorde ik op de radio dat het een aardbeving was geweest. De schade bleef beperkt tot enkele tientallen miljoenen guldens. In Nederland ging men over het algemeen weer snel over tot de orde van de dag.

Wat een verschil met het immense leed op nog geen vierduizend kilometer bij ons vandaan. Alles, alles is kapot. Ik heb er geen woorden voor. Meeleven. Bidden. Geven. Troosten. Het is alles wat we kunnen doen. We staan machteloos. Laten we onze medemensen daar niet vergeten. Nooit.

Geert van Dijk