Echt Sliedrechts - Vrijheid

Letterlijk betekent vrijheid ‘de mogelijkheid om naar eigen wil te handelen’. Oftewel, je mag denken, zeggen en doen wat je wilt.

Ik sprak een paar jaar geleden met een Syrische jongen die gevlucht was en in Sliedrecht terecht gekomen was. Het was verkiezingstijd en ik wilde me plaatsvervangend verontschuldigen voor de dingen die er rondom de verkiezingen gezegd werden door sommige partijen. Met name de dingen die gezegd werden over de toename van vluchtelingen. Hij reageerde anders dan ik verwacht had, want, zo vertelde hij, hij vond het juist mooi dat wij hier alles mochten en konden zeggen en dat we mochten stemmen op wie wij zelf wilden. Hij keek er met veel plezier naar, zoveel verschillende partijen en meningen. In het ooit zo prachtige land waar hij vandaan kwam was er geen keuze en hadden zelfs ‘de muren oren’. Als je niet stemde zoals de dictator wilde dan werd jij, of anders iemand uit jouw familie opgepakt. Een leven in angst, waar je zelfs in je eigen huis niet kon zeggen wat je vond. Geen ruimte voor een eigen mening en genoeg mensen die zorgen dat degene die aan de macht is dat ook blijft. Ik moest het even laten bezinken. Eerlijk gezegd had ik me niet zo gerealiseerd dat het eigenlijk helemaal niet zo vanzelfsprekend is om te kunnen zeggen en vinden wat je zelf wilt. Ik beschouwde dat als normaal en een recht.

En dan heb ik het nog niet eens over de oorlog zelf. Mensen die leven in schuilkelders, baby’s die ondergronds geboren worden, kinderen die niet naar school kunnen. Vaders die moeten vechten voor hun land en moeders die kun kinderen verliezen. Terwijl ik dit typ worden er halsoverkop mensen uit Sudan gehaald omdat het daar zo onveilig is. Hoe anders is alles voor ons. Mijn kleindochter is geboren in een (ik citeer mijn vader) ‘korf zonder zorg’. En hoe mooi is dat? Dat is toch iets waar iedereen recht op heeft.

De twee minuten stilte op vier mei is nog steeds relevant, helaas. Misschien nu nog wel relevanter dan toen ik jong was. Het is goed om stil te staan bij de mensen die grote offers gebracht hebben voor ons. Voor onze vrijheid. En door die twee minuten stilte word ik daar elk jaar weer even bij bepaalt. De generatie die de oorlog meegemaakt heeft is er bijna niet meer, maar door er over te praten of te schrijven kunnen wij bijdragen aan een stukje bewustwording. Ik hoop dat ons kleine meisje altijd de mogelijkheid blijft houden om naar haar eigen wil te handelen. Maar vanzelfsprekend? Dat is het helaas niet.

Daniëlle Zwanink-Muilwijk