Echt Sliedrechts - Markt in de straat

‘Hebben jullie geen last van de kermis?’ vroeg iemand mij gisteren. ‘Nee hoor, we zijn het wel gewend’. Bovendien, dit jaar is de booster er niet eens bij. Als wij lekker rustig in de tuin zaten, dan hoorden we mensen gillen wanneer ze over de kop gingen in dat ding. Ligt het aan mij, of is de kermis dit jaar kleiner dan anders? Ik denk altijd maar zo: het is maar één keer per jaar. Op zondag is het stil, en elke avond om precies elf uur gaan alle attracties dicht. In het weekend hoor je dan nog wel wat rumoer van mensen die naar huis gaan. Maar dat is het dan ook. Je hoort mij niet klagen.

Een leuke bijkomstigheid is dat de markt één keer per jaar in onze straat te gast is. Ik vind dat altijd wel gezellig. Het enige waaraan we moeten denken, is dat wij als bewoners onze auto ergens anders parkeren. We worden daarover altijd ruim van te voren geïnformeerd. Ik hou van de markt, er hangt altijd een ongedwongen sfeer. Zeker wanneer het zulk prachtig weer is als deze week. Misschien spreek ik niet namens iedereen in ons straatje (ik denk van wel), maar ik ben er eigenlijk wel trots op dat we ze te gast mogen hebben. Daarnaast is onze kerk elke woensdag van 10.00 uur tot 11.30 uur open. Mensen kunnen binnenlopen voor een ‘baksie’ en een praatje. Tijdens de markt zijn er dan altijd meer mensen die zo maar even een praatje maken.

Voor half zes begint de drukte trouwens al. In de vroege ochtend komen de eerste rijdende kramen de straat binnen. Mijn vrouw en ik hebben geleerd dat we de avond ervoor ons raam dichthouden: we slapen aan de voorkant. Op woensdag moet zij op tijd op school zijn en het liefst een beetje uitgeslapen. Zodoende werden we vanochtend om 6.40 uur keurig door onze wekker gewekt. Korte tijd later is iedereen wel zo’n beetje geïnstalleerd. Tjonge, denk ik dan, die lui zijn voor dag en dauw opgestaan en hebben er al een eind rijden op zitten. Respect! Eén keer per jaar wil ik daar best een stukje voor inschikken.

Wat mij betreft is die booster er trouwens volgend jaar weer gewoon. Dat gegil hoort er toch een beetje bij.

Geert van Dijk