Marjanne Dijkstra
Marjanne Dijkstra Richard van Hoek Fotografie
Echt Slydregts

Participeren

Column

Weten wat je wilt worden ‘later als je groot bent’ is een lastig ding. Elk jaar maak ik van mijn kinderen aan het begin van het schooljaar een foto waarbij ik schrijf wat ze willen worden. Mijn dochter is na Elsa (van Frozen) en moeder, beland bij juf, mijn oudste zoon gaat voor voetballer - maar wel bij Barcelona - en de jongste van vijf houdt het op piloot. Hoe hun toekomst zal lopen kan ik alleen maar raden. Zelf wist ik al rond mijn tiende dat ik journalist wilde worden. Alles wat ik deed op de middelbare school was daar op ingericht: mijn vakkenpakket, stukken schrijven voor de schoolkrant en andere schrijfdingen. Als ik maar kon schrijven.

Na mijn studie journalistiek had ik verschillende banen en deed ik veel freelance klussen. Het leukste vond en vind ik nog steeds dat ik de meest verschillende mensen ontmoet en spreek. Zo interviewde ik een keer de zanger van BLØF, zanger Frank Boeijen, was ik eens bij een bijeenkomst waar koningin Máxima was (weliswaar was ze toen nog prinses, maar ach), maar ook burgemeesters, wethouders en nog een heleboel ‘gewone’ mensen met bijzondere, mooie en soms verdrietige verhalen. Soms kom ik op gekke plekken, zoals in een ondergronds gangenstelsel, op een omstreden dancefeest en ik zette een keer mijn eigen angsten opzij door zeventig meter de lucht in te gaan bij een bouwproject.

Ook deze week ging ik uit mijn comfortzone. ‘Joh, je moet zo’n bootcamples mee doen’, mailde collega Louis nadat ik hem om raad had gevraagd. Ik mailde eerst terug of het thuiswerken hem naar zijn hoofd was gestegen, maar hoe langer ik erover nadacht, hoe leuker het werd. Nee, ik ben geen topsporter, maar ik wil graag weer bewegen na een coronaquarantaine en een nekhernia. En hoe mooi is het om dit deel van mijn werk - de participerende journalistiek - weer eens uit te voeren? De afgelopen anderhalf jaar heb ik vooral mijn eigen keukentafel gezien, dus het sportuurtje bij station Baanhoek lonkte.

En dat heb ik geweten. Ging het tijdens de bootcamples nog aardig - ik haalde misschien niet alle aantallen die trainer Erik ons opgaf voor de oefeningen, maar toch -, twee dagen later is lopen toch écht een ding en dan heb ik het nog niet eens gehad over traplopen. This too shall pass, gaat als een mantra door mijn hoofd. Over twee dagen blijft alleen nog de herinnering en het lekkere na-het-sporten-gevoel over. Ik heb echt het meest leuke vak ter wereld!

[Marjanne Dijkstra

advertentie
advertentie