Echt Sliedrechts - Hondenpoep

Ik hou van mijn honden en ze poepen. En die poep moet ik opruimen, want zelf kunnen ze veel, maar dat niet. En vind ik dat lekker? Nee. Maar voor mij is dat het net zoiets is als poepluiers van je eigen baby verschonen. Het is niet lekker, maar het lukt je zonder kokhalzen.

Regelmatig ligt er hier poep op de stoep, kleine drollen en grote hopen. Blijkbaar merkt de eigenaar dan niet dat zijn hond gepoept heeft. Best bijzonder, want hier gaat het zo: er wordt gestopt met lopen, gezocht naar het beste plekje, nog een paar keer gedraaid om te kijken of dit echt de beste plek is, gehurkt en .. hoppa! Tijd genoeg om een zakje binnenstebuiten te draaien zodat ik het kan oppakken en weggooien. Ongemerkt poepen lukt echt niet. Maar misschien zijn er honden die, net als een paard, gewoon lopen en ondertussen drollen verliezen zonder dat het baasje het merkt? Ik kan me lastig voorstellen dat je je hond ziet poepen op de stoep en je besluit door te lopen. Ik heb weleens een flinke hoop weg gehaald aan het einde van het pad bij mijn buren. Zo braaf ben ik niet, want ik liep eerst door terwijl ik dacht: “Gelukkig, niet bij mij!” Maar toen zag ik voor me hoe hun peuter er doorheen zou lopen. En dat kon ik niet over mijn hart verkrijgen, want ik vind het zelf ook echt smerig en ik heb hele leuke buren. Bovendien zouden ze ook kunnen denken dat het onze honden waren geweest. Dus heb ik de - koude - poep opgepakt (met een zakje) en weggegooid. Daarna heb ik de buren een appje gestuurd over mijn dappere daad, want ik hoopte natuurlijk wel op een sticker. En die kreeg ik.

De mijne poepen het liefst op gras en de Singel is hun favoriete plek. Ook daar ligt veel achtergebleven poep. Ik ben echt niet roomser dan de paus dus ik geef toe, als ik in het bos loop en ze doen hun behoefte in de bosjes, ik niet ga zoeken. Hetzelfde geldt, als ik dan toch eerlijk ben, als ze helemaal naar beneden lopen op de Singel. Ook dan ga ik niet naar beneden klunen om het te pakken.

Recent liep ik op de Singel en er werd een rondje gedraaid en gehurkt. Ik stond al klaar met het zakje en liep er naartoe. Ik voelde mijn schoen wegglijden. Bingo! Midden in de flats van een andere hond. En dan ga ik dus echt van over mijn kraag, ik heb de hele weg lopen vegen in het gras en door mijn mond geademd. Ik kwam walgend en scheldend thuis.

Als jullie mij zoeken dan ben ik met een satéprikker de kak tussen het reliëf van mijn schoenen aan het weg schrapen. Ik heb de schoenen eerst in de schuur gegooid, maar ze maken zichzelf niet schoon. Elk nadeel heeft zijn voordeel, het is wel goed voor de lijn, want ik heb voorlopig geen trek meer.

Daniëlle Zwanink