Sliedrechts Dialect - Dôôjeherdenking

Om onduidelijke redene zat ik op Hakkenesse kleuterschool. Meschie wel omdà m’n vaoder z’n aaige aan ‘t losweke was van de kaarek, mor nò nie hêêlemael onder d’n invloed van ‘thuis’ uit was. Hij kwam uit ‘n zwaermoejig gezin mè 12 kaainder die aallemael d’r aaige weg koze: Christelijk Griffemeerd of Nederlans Hervurremd. Mijn vaoder koos, as êênigste, een aandere weg, vrij van domenees en ouwerlinge. Hij wier zellefs sosjaolist. Nae die kleuterschool gong ‘k dus wel naer ‘de openbaore’ school IV, de school van Kilao. Wà ‘k me herinner van de kleuterschool was dien êêne woensdag, we gonge naer huis met ‘n blekke borrechie, een herinnering aan 10 jaer bevrijjing. Nou kon ‘k dà zellef nie leze, maor m’n ouwers vertelde me waer ‘t over gong. ‘t Zou de vollegenden dag ok fêêst weze, 10 jaer bevrijd. Dà was dus hêêl bezonder. ‘t Was 4 maai en toe m’n vaoder thuiskwam van De Klop, begon die te vertelle over d’n ôôlog, een onbekend verhaol, mor wel indrukwekkend. Blijkbaor was ‘k nou oud genogt om ‘t êên en aor mee te dêêle. Ze weze me op de vlagge buite die honge ‘haalefstok’, maarege zouwe ze hôôg hange, dan was ‘t fêêst. Dà was op school ok al verteld, ok al begreep ‘k dà ‘bevrijjing’ toe nò nie, maor ‘t woord ‘fêêst’ dà sprak me wel aan. Net 30 april, Koninginnedag achter de rug en dà was leuk gewist met die oràje sjaarep om. Overiges d’n êênigste keer gewist dà ‘k die gedraogd het, laeter paste dà nie meer zô in ‘t rôôje gezin. Fêêst dus. Maor m’n ouwers keke hêêlemael nie blij. We weunde in de Saovernin Lohmanlaon en rond acht uur wiere de raome opegeschove. D’r was net verteld datte me 2 menute stil mosse weze om te denke an aal die mense die wazze omgekomme in d’n ôôlog. ‘k Had daer gêên beeld bij, ‘k hà nò nooit de dôôd van iemand meegemaokt. Mor mijn ouwers keke hêêl aarenstig en dà maokte indruk. De raome wazze opegezet, ik snapte dà nie, tòdà ‘k een trompet hoorde: Last Post. ‘t Wier geblaeze bij de ôôlogsgraeve, op ‘t kaarerkhof achter ‘t waailand tegeover ons. ‘t Was in huis goed te hore en de stemming van m’n ouwers voelde ik. ‘t Mos wel aareg gewist weze, gezien de stemming van m’n ouwers. Dien êêste keer voor mijn is me aaltijd bijgebleve, ok de aarenst van m’n ouwers daerbij. Nog aaltijd, bekant 70 jaer laeter stao ‘k stil bij iederêên die is omgekomme in de strijd opgezet deur welleke machswellusteling dan ok. Ok bij de dôôd van de agressors, jonge seldaote, gedwonge wegwaareppionne. The Universial Soldier van Donovan, dà kwam pas 10 jaer laeter uit, luister d’r nog-is goed naer en leer dà je je nie mot laete gebruike.

Emiel Mostert