Echt Sliedrechts - Positief

Vorig jaar in april schreef ik er al over: de eerste positieve covidtest in Huize Marjanne. Toen moest er nog getest worden bij de GGD en oudste dochter was het lijdend voorwerp. Midden in de deadline van Het Kompas Sliedrecht op woensdagochtend moest ik school bellen, mijn twee zoons halsoverkop halen, mijn man bellen op zijn werk en mijn schoonmoeder die het hele voorgaande Paasweekeinde naast mijn dochter had gezeten informeren, zodat ook zij zichzelf even goed in de gaten kon houden. De week erna testten mijn man, zoons en ik steeds negatief en bleven wij van het coronavirus verschoond. Ditzelfde riedeltje herhaalde zich afgelopen november. Terwijl mijn man met de middelste testen was bij de GGD om te kijken of hij weer naar school mocht (want vriendjes en meester positief), testte dochter op de zelftest positief. Dat werd toen weer thuisblijven voor iedereen.

Inmiddels is er alweer zoveel veranderd. Gaan de kinderen gelukkig alweer sinds de kerstvakantie lekker naar school, kom ik wat vaker op kantoor, bezocht ik wat concerten en leek het coronavirus iets van heel ver weg. Toch wordt er de laatste tijd gesproken over een nieuwe coronagolf, maar persoonlijk was ik daar niet zo van onder de indruk. Tweeënhalf jaar wist ik het nu buiten de deur, of in ieder geval buiten mijn lijf, te houden, dat virus kwam er bij mij echt niet meer in. Ik maakte zelfs grapjes over op sterk water het museum in gaan, als enige vrouw op aarde die geen covid had gehad. U begrijpt: dat was natuurlijk vragen om moeilijkheden.

En dat bleek drieënhalve week geleden toen mijn man ziek werd. Nog niks aan de hand in eerste instantie, op zondag testte hij negatief. Een dag later stonden er twee streepjes op zijn test en weer een dag later had ook ik een positieve test in mijn handen. Alle drie de kinderen volgden weer de dag daarna. Man en ik hadden meer last dan dochterlief tijdens alle drie de keren dat zij het coronavirus had bij elkaar, maar gelukkig bleef het bij ons bij hoge koorts, hoofdpijn, wat snot en daarna vooral verschrikkelijk moe. Die moeheid verdwijnt ook wel weer na een welverdiende vakantie. Het mooiste was mijn dochter die verzuchtte dat ze ‘blij’ was dat ze nu eens niet in haar eentje positief getest was. ‘Want dit is toch gezelliger, om samen met jullie positief te zijn?’ Waarvan akte.

Marjanne Dijkstra