Echt Sliedrechts - Geschiedenis

We schrijven november 1989. Ik was nog net geen 9 jaar oud en zag op het journaal beelden van de val van de Berlijnse Muur. Mensen die juichend en schreeuwend op de muur klommen en hem eigenhandig kapot hakten: dat kwam wel binnen. Ondanks dat ik tot dan toe waarschijnlijk nog geen idee had van het bestaan van die muur, merkte ik aan de houding en reactie van mijn ouders dat dit iets heel bijzonders was. Het was het eerste nieuwsfeit uit mijn geschiedenis dat ik me kan herinneren.

Snel daarna wist ik dat ik journalist wilde worden. Schrijven, reizen naar (verre) landen: ik heb het allemaal gedroomd. Op de middelbare school was geschiedenis een van mijn favoriete vakken. Niet in de laatste plaats door mijn geschiedenisleraar Ewald Mackay, een Sliedrechter overigens. Sowieso ben ik uitgerust met een vrij levendig associatief en beelddenkend vermogen, maar als ‘meneer Mackay’ vertelde over geschiedenis, ging dat nog meer leven. Je zag het zo voor je gebeuren. Hij stelde vragen en daagde je uit om na te denken over geschiedenis en jezelf.

Vorige week woensdag maakte ik niet Het Kompas Sliedrecht af. Ik zat met mijn dochter Lieke van 12, net van de basisschool, in de trein om die plekken van het eerst onthouden nieuwsfeit uit mijn geschiedenis samen te bekijken. Lieke is - net als ik vroeger - een meisje dat houdt van taal (”Jij spreekt echt goed Duits, mam”, terwijl ik haar Engels hoor spreken of ze niets anders doet) en geschiedenis. Ondanks dat een citytrip intensief is, genieten we vier dagen van geschiedenis, zon, lekker eten, Berlijn en samen op pad zijn.

Of ze écht de volledige impact van de historie van die oorlog en Berlijn beseft, weet ik niet. Ik weet wél dat de stad mij heeft geraakt. Het afscheid van de stad doet een beetje pijn en ik voel dat ik graag terug wil. Nog meer zien, nog meer voelen, nog meer gewoon lopen en kijken. En ik hoop alleen maar dat haar mentor op de nieuwe school van mijn dochter, geschiedenisleraar, ook zo goed kan vertellen als dat meneer Mackay dat vroeger kon.

Marjanne Dijkstra