Al weer vijf jaar!

Het overkomt ons allemaal, elk jaar komt er een dag, waarop je je tranen amper kan inhouden, omdat je geliefde man, vrouw, vader, moeder, of – nog erger – je eigen kind, op die datum is overleden.

Afijn, deze week ben ik ‘aan de beurt’, want vandaag precies vijf jaar geleden op 2 november 2018 om 20.01 uur werd de liefde-van-mijn-leven door een extra-murale arts van het ASz aangesloten op een morfine- en slaapmiddelpompje. Binnen een paar seconden viel Sia in een diepe morfineslaap.

Ze had daarna gelukkig geen pijn meer en dat was – na de voorgaande maanden – iets wat ik haar van harte gunde. Dat klinkt toch vreemd, dat je bijna blij bent dat je vrouw ingeslapen is in de wetenschap dat je haar daarna nooit meer zal spreken?

Sterker nog, het is sowieso vreemd dat iemand zo veel pijn heeft en zo wanhopig is, dat ze zelf vraagt om er een einde aan te maken.

Sia had baarmoederkanker, wat we met ons gezamenlijke cynisme letterlijk ‘kutkanker’ (sorry) noemden. Genezing zat er niet meer in en ik moest vooraf bij de politie melden als ik weer een overdosis pijnstillers bij de apotheek afhaalde, wat qua drugsgehalte ruimschoots boven de wettelijke norm uitkwam. Die laatste maanden was ik een ware drugskoerier met ladingen oxycodon, fentanyl, morfine en andere verslavende pijnstillers.

Vijf dagen later – op 7 november 2018 – blies ze thuis in alle rust haar laatste adem uit en diezelfde avond laat werd zij – in een rode kist – in een lijkwagen de Prinsenweer uitgereden.

Iedereen sliep en ik zag die auto met haar stoffelijk overschot langzaam in de donkere nacht verdwijnen. Ik had er moeite mee, werd opstandig en boos, maar inmiddels zijn de scherpe kantjes er een beetje af.

Al weer vijf jaar geleden. De tijd vliegt, want ‘time waits for no one and it won’t wait for me’. Ik besef nu pas, dat Sia die hele coronaperiode nooit heeft meegemaakt en wat zou ze blij geweest zijn voor mij, dat dat ‘emmertjes-protest-gedoe’ dit jaar in zo’n positieve stroomversnelling kwam.

Ze heeft helaas ook het kampioenschap van Feyenoord vorig jaar gemist en wat zou ze afgelopen weekend gelachen hebben nu Ajax helemaal onderaan staat in de eredivisie.

Tja, de nieuwe hoofdcoach van Ajax – ‘op sterven na dood’ – wordt John van’t Schip, wiens vrouw, die lieve Daniëlle, slechts 55 jaar, onlangs overleed aan endeldarmkanker. Zij zei op haar sterfbed dat hij dat gewoon moest doen, niet ‘kniezen’, maar doorgaan! John doet het en het gaat hem lukken! Hij put kracht uit het overlijden van zijn vrouw.

Dat doe ik ook, maar moet er niet aan denken om hoofdcoach van Ajax te worden. En Sia zeker niet!

Joop Keesmaat